Będzie o wiele ciekawsze od tego, nie wiem czy będę kontynuować pisanie o Jessice. W tej chwili postaram się skupić na nowym opowiadaniu, prolog już niedługo!
niedziela, 2 listopada 2014
Nowe Opowiadanie
Zapraszam na nowe opowiadanie!
Będzie o wiele ciekawsze od tego, nie wiem czy będę kontynuować pisanie o Jessice. W tej chwili postaram się skupić na nowym opowiadaniu, prolog już niedługo!
Będzie o wiele ciekawsze od tego, nie wiem czy będę kontynuować pisanie o Jessice. W tej chwili postaram się skupić na nowym opowiadaniu, prolog już niedługo!
sobota, 1 listopada 2014
~2
O 8 rano obudził mnie telefon. Usłyszałam głos Jacka. - Hej Jess, nie przeszkadzam? Mam nadzieję, że nie spałaś- speszył się, tak jakby dopiero pomyślał o tym, że każdy normalny człowiek może jeszcze spać o tej godzinie.- Chciałem zapytać czy nie chciałabyś pomóc mojemu bratu w naniesieniu poprawek na projekt jego nowego domu. - Praca! Tego właśnie potrzebuję. - Jeśli byłabyś chętna to wpadnij dziś do mnie około 19. Pasuje ci ta godzina?
- Tak, będę o 19. - Pożegnałam się z chłopakiem zaspanym głosem i powróciłam do mojej ulubionej czynności - snu.
- I co Wilshere, jak się gawędziło z tą panienką? Nową wyrywasz? O Lauren już zapomniałeś?- Bramkarz zastał kolegę z drużyny samego w szatni.
- Przymknij się Szczęsny, nikogo nie wyrywam. Załatwiam tylko bratu architekta. - odparł zmieszany Jack.
- A zapłacisz temu architektowi, a raczej Pani architekt w naturze, nie?- zmarszczył brwi Szczęsny. Był wyraźnie zdenerwowany.
- Czego ty ode mnie chcesz?
- Niczego. Ta dziewczyna powinna spędzić tę noc u mnie. Masz mnie z nią umówić, rozumiesz?- Bramkarz irytował się z każdą minutą coraz mocniej.
- Chyba za mocno dostałeś tą piłką od Rambo. Ty masz narzeczoną frajerze.
- dokładnie Szczęsny. Nie chcę się wtrącać, ale przestań w końcu- włączył się do dyskusji Aaron, który wszedł niezauważony i do tej pory przysłuchiwał się rozmowie w ciszy - Zajmij się swoją dziewczyną a nie innymi laskami - Szczęsny podirytowany wyszedł z szatni, rzucając krótkie fuck off. - A z Tobą Jack jeszcze muszę sobie pogadać.
- Co jest Aaronku? - uśmiechnął się Wilshere
- O jaką dziewczynę chodziło Szczęsnemu?
- O Jess- wyszczerzył się Jack - nie mówiłem ci o niej? Jest piękna,inteligentna, właśnie wprowadziła się do Londynu, skończyła architekturę i jest idealna. Poznaliśmy się dwa tygodnie temu.
- Ty tak na poważnie?
- Co?
- Noo.. z nią..
- A, z Jess, nie no co ty, mówiłem, że nie chcę się wiązać z żadną kobietą, chociaż dla niej.. Ale nie. Nie chcę, nie teraz. Tylko wiesz..Ona jest tu sama, nikogo nie ma, tak sobie pomyślałem, że może się zaprzyjaźnimy, będziemy sobie pomagać i w ogóle.
- To się nazywa friends with benefits mój drogi.
- Co to to nie! Jest zbyt delikatna, chyba mam do niej jakąś słabość. Już ją traktuje jak siostrę! Jak siostrę której nigdy nie miałem.
- Jesteś stuknięty. Kompletnie ci odbiło Jack.
- Dlaczego? - zrobił bardzo mało inteligentną minę Wilshere
- Zachowujesz się jak piętnastolatek. Ogarnij się chłopie. O jakiej nocy mówił Wojtek?
- Wpadnij do mnie o 18, napijemy się czegoś, pogadamy, ok?
Obudziłam się dopiero o 15, jednak po chwili przypomniałam sobie jaka była tego przyczyna. Nie mogłam usnąć przez potworny ból głowy i głupie rozmyślania nad przeszłością aż do 7. Godzinę później ktoś do mnie dzwonił. Usiadłam na łóżku i sprawdziłam z kim rozmawiałam rano, bo za nic nie mogłam sobie przypomnieć kto to był. Jack. No tak! Cholera.. Spojrzałam szybko wychylając się zza drzwi czy Ana jest w domu. Po chwili zorientowałam się, że jestem sama. A co z Aną? Od dwóch tygodni prawie w ogóle się nie odzywamy. Ona żyje w swoim świecie, a ja nie mam zamiaru się przed nią płaszczyć po tym, jak skazała mnie na nocowanie u obcego faceta. Choć Jack okazał się naprawdę wspaniałym człowiekiem. Od momentu gdy się poznaliśmy spotykamy się niemal codziennie. Chyba mi odbiło. Przecież to piłkarz. Oni chcą tylko przygody na jedną noc, ale Jack chyba nie chce ode mnie nic więcej niż zrozumienia. Widzę w nim małego zagubionego chłopca, który nie do końca radzi sobie z sytuacją. Dwójka dzieci i nieudany związek. Widać, że jest mu ciężko. Postanowiłam upiec dla Pana Wilshere jakieś pyszne ciasto. W ramach wdzięczności za to, że stara mi się pomagać jak może. Pytanie tylko co on właściwie lubi. Co lubi każdy? Szarlotkę? Sernik? Może coś czekoladowego.. Brownie będzie najlepsze. Zabrałam się do roboty. Po niecałej godzinie babrania się w mące i innych składnikach udało mi się wstawić ciasto do piekarnika. Pozostało tylko posprzątać. O 18 spojrzałam na zegarek i stanęłam jak wryta. Mam pół godziny. Lekki makijaż, włosy w wysoki kucyk,luźny sweter, jeansy, klasyczne adidasy i gotowa do wyjścia. O mało nie zapomniałam o cieście, ale to już inna sprawa. Czy wyglądam odpowiednio na spotkanie dotyczące poniekąd pracy? Nie. Czy miałam czas na wybranie czegoś innego? Nie. Czy będzie mi wygodnie? Tak. Czy to jest najważniejsze? Owszem.
Kawałek trasy do Jacka pokonałam metrem, resztę musiałam już przemierzyć pieszo. Gdy ujrzałam dom Jacka zawahałam się. Może powinnam wcześniej zadzwonić? Ale jak teraz zadzwonię to nie będzie zbyt mądre. Jess..w zasadzie ty nie jesteś za mądra.. No dobra. Idę! Zapukałam do drzwi.
5 minut wcześniej
- Czyli nic między wami nie było i chcesz się zamienić w Matkę Teresę dla tej dziewczyny, dobrze zrozumiałem? - zapytał z niedowierzaniem Aaron
- Aaronku mój drogi, ja pomogę jej, a ona pomoże mi! Mam nadzieję...
- Niby jak?
- Oj no wiesz, będzie dla mnie jak siostra, od czasu do czasu mi w czymś doradzi, będę mógł się wyżalić, no i wiesz, dzieci będą miały nową ciocię.
- Co ty z tą siostrą? Masz mnie.
- Jesteś facetem pacanie. Wiesz dlaczego uparłem się właśnie na nią? Bo ona jest inna. Widać to gołym okiem. Sam się przekonasz gdy ją poznasz. Nie leci na kasę. Nie obchodzi jej to, że jestem piłkarzem. Nie żeby się tym nie interesowała, tylko po prostu traktuje mnie jak normalnego człowieka, a nie jak jakieś bóstwo. Jest zupełnie inna niż kobiety, które do tej pory poznawałem. Związać się z nią nie mogę. Po pierwsze to za wcześnie. Po drugie to..ja...ja raczej jej nie pociągam.
- Hahahahahaha Jacky mówisz to ty? TY? Przyznałeś się właśnie że nie podobasz się jakiejś kobiecie? Nie wierzę, powtórz jeszcze raz, to to nagram i będę sobie puszczał gdy będę miał zły dzień.
- Nie nie podobam, tylko jej do mnie nie ciągnie. Czepiasz się. Będziesz spał na kanapie za karę. Ignorant. - Jack z obrażoną miną odwrócił się. W tym samym momencie usłyszał pukanie do drzwi.
- Jess! Zapomniałem o Tobie, przepraszam Cię najmocniej, wejdź, za chwilę zacznie padać - powiedział Jack spoglądając na niebo.
- Nie, może jednak przyjdę kiedy indziej, nie chciałabym przeszkadzać.
- Ty nigdy nie przeszkadzasz, chodź poznasz mojego przyjaciela - zaprosił mnie gestem do środka. Zaprowadził mnie do przestrzennego, znanego mi już salonu. Na kanapie zauważyłam chłopaka, nie byle jakiego bo samego Ramseya. Fajnych ma przyjaciół ten Wilshere.- Jessico to jest Aaron, Aaron to jest Jessica - Aaron niemal spadł z kanapy, ale szybko doprowadził się do porządku, odłożył piwo, którym uprzednio się oblał i pocałował moją dłoń. No proszę, jaki gentleman.
- Miło mi poznać - uśmiechnął się, co odwzajemniłam.
- Aaronku zajmij się naszym gościem, a ja pokroję ciasto- uśmiechnął się chytrze Jack
- Nie, ja ci pomogę! - krzyknęłam szybko i poszłam za nim do kuchni. Wspominałam już, że ma piękne mieszkanie? W tej kuchni mogłabym gotować całymi dniami. Jack zaczął męczyć mnie o to dlaczego nie chciałam zostać sama z Aaronem. Czego on ode mnie chce. Daj mi spokój człowieku. Ramsey w rzeczywistości jest o wiele przystojniejszy. Cholera. Od trzech lat po raz pierwszy ktoś mi się spodobał. Szkoda tylko, że on nawet na mnie nie spojrzy. Ależ ze mnie farciara. Świetnie. Idealnie wręcz. Ale nie pora się zamartwiać tylko wracać do chłopaków, bo stanęłam w kuchni jak idiotka i myślę nad swoim szczęściem, a raczej jego braku.
Wróciłam do salonu. Co robili moi kochani piłkarze? Kto zgadnie? Tak, prawidłowa odpowiedź. Grali w Fifę. Całe życie jeden sport. Jak tak można? Nie powiem lubię tą dyscyplinę, ale nie wszystko kręci się wokół futbolu.
Cały wieczór gadaliśmy, piliśmy, jedliśmy i graliśmy. Nim się obejrzałam była już 23. Oznajmiłam chłopakom, że muszę już iść.
- Jess kochana moja ja Cię odwiozę, spokojnie - wymruczał wstawiony Jack
- Przecież ty piłeś idioto, chcesz zabić tego anioła? - skarcił go Aaron, który był w jeszcze gorszym stanie.
- Anioły i tak nie żyją.
- Ale ty nie jesteś aniołem Jacky.
- Jak to nie? Patrz tu mam.. Ej! Kto mi ukradł skrzydła! Moje skrzydła! - niemal płakał Wilshere. I oni są niby dojrzali? Może coś palili, albo wciągali zanim przyszłam. Raczej nie, ale ich zachowanie było przekomiczne.
- Dam sobie radę - zapewniałam moich kompanów
- Jessi nie ma mowy, zostajesz z nami, albo my Cię odprowadzamy - Aaron na chwilę się ogarnął. Chcę, żeby mnie odprowadzali? Bardziej martwiłabym się, że im się coś stanie, a nie mi. Lepiej będzie jak zostanę, bo Londyn nie jest zbyt bezpiecznym miastem.
Chyba popełniłam błąd, bo Jack przyniósł butelkę wódki. Przynajmniej ma dobry gust. Kupuje Wyborową. Nie chciałam z nimi pić, ale chyba przez bezsilność poddałam się i wręcz kazałam im sobie polać. Miałam dość myśli, które dręczyły mnie przez ostatni tydzień. O północy wszyscy mieliśmy już wyborowe nastroje. Jaka wódka taki humor, nie? Żartowaliśmy z Aaronem z Jacka, przez co kazał nam spać na kanapie. Dowiedziałam się od Ramseya, że jego przyjaciel zawsze tak mówi, gdy się obraża. Jack bawił się w barmana, ale nie wychodziło mu to za dobrze, bo rozlewał wszystko co tylko wziął do ręki. Aaron zaraził mnie głupawką i mało brakowało a tarzalibyśmy się po podłodze zwijając się ze śmiechu. Rozbolały nas brzuchy, zaczęliśmy grać w ich ukochaną Fifę co dość niekorzystnie skończyło się dla Jacka, bo Aaron uderzył go padem w głowę, przy czym ja dostałam kolejnego ataku śmiechu. Pod koniec chłopaki chcieli robić kurs lotnictwa, bo redbull nie dodał im skrzydeł. W takich momentach zastanawiam się ile oni właściwie mają lat.
Obudziłam się o 9, co było dość wczesną porą zważywszy na to, że zasnęliśmy około 3. Zaraz po przebudzeniu ujrzałam, że spałam przytulona do pleców Jacka. Miałam cichą nadzieję, że Aaron tego nie widział. Nie chciałabym, aby coś sobie pomyślał. Nic mnie z Jackiem nie łączy i łączyło nie będzie. To nie mój typ ani urody, ani charakteru. Nadaje się świetnie na przyjaciela, ale nic więcej! No..co innego Aaron.
Wstałam, poszłam pod prysznic, na szczęście w torebce noszę najważniejsze kosmetyki. Umalowałam się, żeby nikogo nie straszyć, wysuszyłam włosy. Spojrzałam na zegarek - 10 rano. Może pora obudzić chłopaków? Najpierw zrobię im jakieś dobre śniadanie. Co Jack ma w lodówce? Wiedziałam, że tak będzie. Nic oprócz sera i piwa. Ma jeszcze pieczywo i butelkę rumu. Wow! Dostanie ode mnie nagrodę gospodarza roku.. Zrobię im tosty, pewnie nieźle będzie ich bolała głowa, więc będę dobrą koleżanką. Na stole znalazły się dwa nakrycia. Przy obu tabletki na ból głowy i kawa. Pora budzić tych śpiochów. Powiedzmy, że będę delikatna. Gdy weszłam do salonu Aaron powoli się rozbudzał.
- Hej Jessi - uśmiechnął się do mnie. Jaki wspaniały uśmiech!
- Dzień dobry - odwzajemniłam uśmiech - obudź Jacka i chodźcie na śniadanie- ponagliłam go i poszłam z powrotem do kuchni. Po chwili zobaczyłam, że Aaron nie spełnił mojej prośby i przyszedł sam.
- Co z Jackiem?
- Śpi- uśmiechnął się
- Domyślam się, dlaczego go nie obudziłeś?
- Niech jeszcze pośpi. - nadal na jego twarzy gościł szeroki uśmiech - ale jesteś kochana! - powiedział spoglądając na stół.
- Nie przesadzaj Aaron. Może jednak obudzę Jacka? - przyznam, że nie bardzo chciałam tam w tym momencie z nim siedzieć sam na sam. Wprowadzał mnie w zakłopotanie.
- Jak chcesz Jessi - po tych słowach zniknęłam z pola jego widzenia i w popłochu zaczęłam budzić jego młodszego kolegę.
- Jack... Jacky...- próbowałam go obudzić - Jacku Wilshere wstawaj!
- Co jest, nie bij, mamo, Wojtek mnie bije. - Wymamrotał Jack. Współczuję jego przyszłej dziewczynie.
- Jack wstawaj bo nie ręczę za siebie!
- O, Jess. Przepraszam, miałem jakiś koszmar. Nie pamiętam tylko jaki.
- Taki, że bił Cię Szczęsny, a ty wołałeś o pomoc. Dodam jeszcze, że wołałeś mamę. - zrobiłam minę lekarza w szpitalu dla - nieładnie mówiąc - czubków. Tak, mówiłam wolno i wyraźnie. Z nim tak trzeba bo nie przetwarza za szybko informacji.
- Nie mów nikomu, dobrze? - zrobił proszącą minę. Ma ładne oczy. To trzeba mu przyznać.
- Niech ci będzie Jack, ale idź już na śniadanie - popędziłam go i poszłam za nim do kuchni.
Podczas śniadania czułam się niezręcznie. Wzrok Aarona wędrował po całym moim ciele. Nie było to przyjemne. Próbował patrzeć mi w oczy, jednak ja odwracałam głowę. Przypominał mi Thomasa. Nie. Koniec. Nie mogę pozwolić sobie na łzy w takim momencie. W tej samej chwili dostałam wiadomość od Any. Prosiła bym jak najszybciej przyjechała do naszego domu. Próbowałam pożegnać się i jak najszybciej zwiać, jednak Aaron wpadł na genialny pomysł odwiezienia mnie do domu. Jest niedziela rano, mały ruch w Londynie. Może to dobry pomysł? Aaron dowiezie mnie na miejsce zdecydowanie szybciej, a przecież zależy mi na czasie. Pożegnałam się całusem w policzek z Jackiem, jego przyjaciel zlustrował mnie wzrokiem.. Wsiedliśmy do jego samochodu.
- jakie masz zamiary względem Jacka? - hmm.. dość dosadnie, nie powiem.
- Jack jest niesamowitym człowiekiem - udawany zachwyt? Czemu nie. Teraz chwila prawdy, czy uwierzy?
- Czyli jednak..- tak jest! Mogłabym być aktorką.
- Jednak co?
- Nic. Nieważne. - Teraz uwaga, panie i panowie pierwsza lekcja manipulacji za nami. Pan Ramsey nie jest zachwycony tym, że jestem zainteresowana jego przyjacielem. Dlaczego? Oceńcie sami.
Gdy byliśmy pod moim domem podziękowałam grzecznie Walijczykowi i udałam się na górę.
- Ana? Jesteś? Już wróciłam.
- Cześć Jessico- Zamiast Any ujrzałam faceta około czterdziestki. Który zamiast ubrania miał opasany ręcznik wokół bioder. Chwila.. To ten facet z klubu. Ten z obrączką. Jego kpiący uśmieszek podirytował mnie do tego stopnia, że miałam ochotę napluć mu w twarz. Co za irytujący typek.
- Dla pana Pani Sokolovski - Mocno zaakcentowałam końcówkę wypowiedzi.
- Och przepraszam, że Panią uraziłem. - odpowiedział kpiąco. No jak nic prosi się o kopnięcie w krocze. Niestety nie jestem zameldowana w tym mieszkaniu, bo od razu bym to zrobiła i oskarżyła go o nachodzenie czy coś w tym stylu. Dlaczego nie mam znajomego prawnika? W tym momencie ujrzałam Anę.
- No nareszcie bo bym rozniosła tego twojego żigolaka.
- Jess, musimy porozmawiać.
- mów, tylko szybko bo jestem padnięta.
- Będziesz musiała się wyprowadzić. - żadne słowa nie opiszą mojej miny w tym momencie. Było to zdziwienie połączone ze złością.
- Kiedy? - duma nie pozwalała mi na żadną inną odpowiedź.
- Dzisiaj. - nie wiem jakie ta dziewczyna ma priorytety ale okej.. O żadnych negocjacjach nie ma mowy. Nie będę się przed nią płaszczyć. Jest południe. Gdzie teraz będę mieszkać? Nie wiem.. Zatrzymam się na jakiś czas u Jacka. Muszę znaleźć pracę, co nie jest łatwe w Londynie. Nie ma miejsc nawet na zmywaku w pubie.. Dobra, nieważne, potem będę miała dużo czasu na zastanawianie się. Nie zabiorę się z tymi walizkami metrem. Nie mam innego wyjścia jak zadzwonienie po Jacka.
- Jacky, kochany jesteś wiesz? - zrobiłam maślane oczy do piłkarza
- Wiem Jess, ale nie musisz tak na mnie patrzeć, to nie jest żaden problem, żebyś u mnie przez jakiś czas pomieszkała, naprawdę. - uśmiechnął się pocieszająco. Usiadłam obok niego na kanapie.
- Wiesz co Jack? Aaron chyba myśli, że nas coś łączy.
- Chyba nam to nie przeszkadza?
- Nie, ale chciałam, żebyś wiedział. - uśmiechnęłam się. Nie wiem co Jack kombinuje, ale ufam mu. Wiem, że mnie nie skrzywdzi, a tym bardziej nie pozwoli żeby ktoś inny to zrobił. Zastanawia mnie zachowanie Aarona. Jest dziwny. Czasem nie potrafi oderwać ode mnie wzroku, zaś innym razem zachowuje się na mój widok jakby zobaczył zjawę. Sama nie wiem co o nim myśleć. Ma w sobie coś, co mnie przeraża. Jest jakaś cząstka tego Ramseya która do mnie nie przemawia. Nie wiem dlaczego. Gdy wbija we mnie wzrok czuję dziwny strach. Przypomina mi właśnie jego...
___________________________________________________________
Jest i 2. Po dwóch miesiącach, ale jednak :) Straciłam wenę, więc przepraszam za beznadziejność tego rozdziału... Zapraszam do komentowania :)
Pozdrawiam, Wolfie :*
- Tak, będę o 19. - Pożegnałam się z chłopakiem zaspanym głosem i powróciłam do mojej ulubionej czynności - snu.
*****
- I co Wilshere, jak się gawędziło z tą panienką? Nową wyrywasz? O Lauren już zapomniałeś?- Bramkarz zastał kolegę z drużyny samego w szatni.
- Przymknij się Szczęsny, nikogo nie wyrywam. Załatwiam tylko bratu architekta. - odparł zmieszany Jack.
- A zapłacisz temu architektowi, a raczej Pani architekt w naturze, nie?- zmarszczył brwi Szczęsny. Był wyraźnie zdenerwowany.
- Czego ty ode mnie chcesz?
- Niczego. Ta dziewczyna powinna spędzić tę noc u mnie. Masz mnie z nią umówić, rozumiesz?- Bramkarz irytował się z każdą minutą coraz mocniej.
- Chyba za mocno dostałeś tą piłką od Rambo. Ty masz narzeczoną frajerze.
- dokładnie Szczęsny. Nie chcę się wtrącać, ale przestań w końcu- włączył się do dyskusji Aaron, który wszedł niezauważony i do tej pory przysłuchiwał się rozmowie w ciszy - Zajmij się swoją dziewczyną a nie innymi laskami - Szczęsny podirytowany wyszedł z szatni, rzucając krótkie fuck off. - A z Tobą Jack jeszcze muszę sobie pogadać.
- Co jest Aaronku? - uśmiechnął się Wilshere
- O jaką dziewczynę chodziło Szczęsnemu?
- O Jess- wyszczerzył się Jack - nie mówiłem ci o niej? Jest piękna,inteligentna, właśnie wprowadziła się do Londynu, skończyła architekturę i jest idealna. Poznaliśmy się dwa tygodnie temu.
- Ty tak na poważnie?
- Co?
- Noo.. z nią..
- A, z Jess, nie no co ty, mówiłem, że nie chcę się wiązać z żadną kobietą, chociaż dla niej.. Ale nie. Nie chcę, nie teraz. Tylko wiesz..Ona jest tu sama, nikogo nie ma, tak sobie pomyślałem, że może się zaprzyjaźnimy, będziemy sobie pomagać i w ogóle.
- To się nazywa friends with benefits mój drogi.
- Co to to nie! Jest zbyt delikatna, chyba mam do niej jakąś słabość. Już ją traktuje jak siostrę! Jak siostrę której nigdy nie miałem.
- Jesteś stuknięty. Kompletnie ci odbiło Jack.
- Dlaczego? - zrobił bardzo mało inteligentną minę Wilshere
- Zachowujesz się jak piętnastolatek. Ogarnij się chłopie. O jakiej nocy mówił Wojtek?
- Wpadnij do mnie o 18, napijemy się czegoś, pogadamy, ok?
*****
Obudziłam się dopiero o 15, jednak po chwili przypomniałam sobie jaka była tego przyczyna. Nie mogłam usnąć przez potworny ból głowy i głupie rozmyślania nad przeszłością aż do 7. Godzinę później ktoś do mnie dzwonił. Usiadłam na łóżku i sprawdziłam z kim rozmawiałam rano, bo za nic nie mogłam sobie przypomnieć kto to był. Jack. No tak! Cholera.. Spojrzałam szybko wychylając się zza drzwi czy Ana jest w domu. Po chwili zorientowałam się, że jestem sama. A co z Aną? Od dwóch tygodni prawie w ogóle się nie odzywamy. Ona żyje w swoim świecie, a ja nie mam zamiaru się przed nią płaszczyć po tym, jak skazała mnie na nocowanie u obcego faceta. Choć Jack okazał się naprawdę wspaniałym człowiekiem. Od momentu gdy się poznaliśmy spotykamy się niemal codziennie. Chyba mi odbiło. Przecież to piłkarz. Oni chcą tylko przygody na jedną noc, ale Jack chyba nie chce ode mnie nic więcej niż zrozumienia. Widzę w nim małego zagubionego chłopca, który nie do końca radzi sobie z sytuacją. Dwójka dzieci i nieudany związek. Widać, że jest mu ciężko. Postanowiłam upiec dla Pana Wilshere jakieś pyszne ciasto. W ramach wdzięczności za to, że stara mi się pomagać jak może. Pytanie tylko co on właściwie lubi. Co lubi każdy? Szarlotkę? Sernik? Może coś czekoladowego.. Brownie będzie najlepsze. Zabrałam się do roboty. Po niecałej godzinie babrania się w mące i innych składnikach udało mi się wstawić ciasto do piekarnika. Pozostało tylko posprzątać. O 18 spojrzałam na zegarek i stanęłam jak wryta. Mam pół godziny. Lekki makijaż, włosy w wysoki kucyk,luźny sweter, jeansy, klasyczne adidasy i gotowa do wyjścia. O mało nie zapomniałam o cieście, ale to już inna sprawa. Czy wyglądam odpowiednio na spotkanie dotyczące poniekąd pracy? Nie. Czy miałam czas na wybranie czegoś innego? Nie. Czy będzie mi wygodnie? Tak. Czy to jest najważniejsze? Owszem.
Kawałek trasy do Jacka pokonałam metrem, resztę musiałam już przemierzyć pieszo. Gdy ujrzałam dom Jacka zawahałam się. Może powinnam wcześniej zadzwonić? Ale jak teraz zadzwonię to nie będzie zbyt mądre. Jess..w zasadzie ty nie jesteś za mądra.. No dobra. Idę! Zapukałam do drzwi.
5 minut wcześniej
- Czyli nic między wami nie było i chcesz się zamienić w Matkę Teresę dla tej dziewczyny, dobrze zrozumiałem? - zapytał z niedowierzaniem Aaron
- Aaronku mój drogi, ja pomogę jej, a ona pomoże mi! Mam nadzieję...
- Niby jak?
- Oj no wiesz, będzie dla mnie jak siostra, od czasu do czasu mi w czymś doradzi, będę mógł się wyżalić, no i wiesz, dzieci będą miały nową ciocię.
- Co ty z tą siostrą? Masz mnie.
- Jesteś facetem pacanie. Wiesz dlaczego uparłem się właśnie na nią? Bo ona jest inna. Widać to gołym okiem. Sam się przekonasz gdy ją poznasz. Nie leci na kasę. Nie obchodzi jej to, że jestem piłkarzem. Nie żeby się tym nie interesowała, tylko po prostu traktuje mnie jak normalnego człowieka, a nie jak jakieś bóstwo. Jest zupełnie inna niż kobiety, które do tej pory poznawałem. Związać się z nią nie mogę. Po pierwsze to za wcześnie. Po drugie to..ja...ja raczej jej nie pociągam.
- Hahahahahaha Jacky mówisz to ty? TY? Przyznałeś się właśnie że nie podobasz się jakiejś kobiecie? Nie wierzę, powtórz jeszcze raz, to to nagram i będę sobie puszczał gdy będę miał zły dzień.
- Nie nie podobam, tylko jej do mnie nie ciągnie. Czepiasz się. Będziesz spał na kanapie za karę. Ignorant. - Jack z obrażoną miną odwrócił się. W tym samym momencie usłyszał pukanie do drzwi.
*****
- Jess! Zapomniałem o Tobie, przepraszam Cię najmocniej, wejdź, za chwilę zacznie padać - powiedział Jack spoglądając na niebo.
- Nie, może jednak przyjdę kiedy indziej, nie chciałabym przeszkadzać.
- Ty nigdy nie przeszkadzasz, chodź poznasz mojego przyjaciela - zaprosił mnie gestem do środka. Zaprowadził mnie do przestrzennego, znanego mi już salonu. Na kanapie zauważyłam chłopaka, nie byle jakiego bo samego Ramseya. Fajnych ma przyjaciół ten Wilshere.- Jessico to jest Aaron, Aaron to jest Jessica - Aaron niemal spadł z kanapy, ale szybko doprowadził się do porządku, odłożył piwo, którym uprzednio się oblał i pocałował moją dłoń. No proszę, jaki gentleman.
- Miło mi poznać - uśmiechnął się, co odwzajemniłam.
- Aaronku zajmij się naszym gościem, a ja pokroję ciasto- uśmiechnął się chytrze Jack
- Nie, ja ci pomogę! - krzyknęłam szybko i poszłam za nim do kuchni. Wspominałam już, że ma piękne mieszkanie? W tej kuchni mogłabym gotować całymi dniami. Jack zaczął męczyć mnie o to dlaczego nie chciałam zostać sama z Aaronem. Czego on ode mnie chce. Daj mi spokój człowieku. Ramsey w rzeczywistości jest o wiele przystojniejszy. Cholera. Od trzech lat po raz pierwszy ktoś mi się spodobał. Szkoda tylko, że on nawet na mnie nie spojrzy. Ależ ze mnie farciara. Świetnie. Idealnie wręcz. Ale nie pora się zamartwiać tylko wracać do chłopaków, bo stanęłam w kuchni jak idiotka i myślę nad swoim szczęściem, a raczej jego braku.
Wróciłam do salonu. Co robili moi kochani piłkarze? Kto zgadnie? Tak, prawidłowa odpowiedź. Grali w Fifę. Całe życie jeden sport. Jak tak można? Nie powiem lubię tą dyscyplinę, ale nie wszystko kręci się wokół futbolu.
Cały wieczór gadaliśmy, piliśmy, jedliśmy i graliśmy. Nim się obejrzałam była już 23. Oznajmiłam chłopakom, że muszę już iść.
- Jess kochana moja ja Cię odwiozę, spokojnie - wymruczał wstawiony Jack
- Przecież ty piłeś idioto, chcesz zabić tego anioła? - skarcił go Aaron, który był w jeszcze gorszym stanie.
- Anioły i tak nie żyją.
- Ale ty nie jesteś aniołem Jacky.
- Jak to nie? Patrz tu mam.. Ej! Kto mi ukradł skrzydła! Moje skrzydła! - niemal płakał Wilshere. I oni są niby dojrzali? Może coś palili, albo wciągali zanim przyszłam. Raczej nie, ale ich zachowanie było przekomiczne.
- Dam sobie radę - zapewniałam moich kompanów
- Jessi nie ma mowy, zostajesz z nami, albo my Cię odprowadzamy - Aaron na chwilę się ogarnął. Chcę, żeby mnie odprowadzali? Bardziej martwiłabym się, że im się coś stanie, a nie mi. Lepiej będzie jak zostanę, bo Londyn nie jest zbyt bezpiecznym miastem.
Chyba popełniłam błąd, bo Jack przyniósł butelkę wódki. Przynajmniej ma dobry gust. Kupuje Wyborową. Nie chciałam z nimi pić, ale chyba przez bezsilność poddałam się i wręcz kazałam im sobie polać. Miałam dość myśli, które dręczyły mnie przez ostatni tydzień. O północy wszyscy mieliśmy już wyborowe nastroje. Jaka wódka taki humor, nie? Żartowaliśmy z Aaronem z Jacka, przez co kazał nam spać na kanapie. Dowiedziałam się od Ramseya, że jego przyjaciel zawsze tak mówi, gdy się obraża. Jack bawił się w barmana, ale nie wychodziło mu to za dobrze, bo rozlewał wszystko co tylko wziął do ręki. Aaron zaraził mnie głupawką i mało brakowało a tarzalibyśmy się po podłodze zwijając się ze śmiechu. Rozbolały nas brzuchy, zaczęliśmy grać w ich ukochaną Fifę co dość niekorzystnie skończyło się dla Jacka, bo Aaron uderzył go padem w głowę, przy czym ja dostałam kolejnego ataku śmiechu. Pod koniec chłopaki chcieli robić kurs lotnictwa, bo redbull nie dodał im skrzydeł. W takich momentach zastanawiam się ile oni właściwie mają lat.
Obudziłam się o 9, co było dość wczesną porą zważywszy na to, że zasnęliśmy około 3. Zaraz po przebudzeniu ujrzałam, że spałam przytulona do pleców Jacka. Miałam cichą nadzieję, że Aaron tego nie widział. Nie chciałabym, aby coś sobie pomyślał. Nic mnie z Jackiem nie łączy i łączyło nie będzie. To nie mój typ ani urody, ani charakteru. Nadaje się świetnie na przyjaciela, ale nic więcej! No..co innego Aaron.
Wstałam, poszłam pod prysznic, na szczęście w torebce noszę najważniejsze kosmetyki. Umalowałam się, żeby nikogo nie straszyć, wysuszyłam włosy. Spojrzałam na zegarek - 10 rano. Może pora obudzić chłopaków? Najpierw zrobię im jakieś dobre śniadanie. Co Jack ma w lodówce? Wiedziałam, że tak będzie. Nic oprócz sera i piwa. Ma jeszcze pieczywo i butelkę rumu. Wow! Dostanie ode mnie nagrodę gospodarza roku.. Zrobię im tosty, pewnie nieźle będzie ich bolała głowa, więc będę dobrą koleżanką. Na stole znalazły się dwa nakrycia. Przy obu tabletki na ból głowy i kawa. Pora budzić tych śpiochów. Powiedzmy, że będę delikatna. Gdy weszłam do salonu Aaron powoli się rozbudzał.
- Hej Jessi - uśmiechnął się do mnie. Jaki wspaniały uśmiech!
- Dzień dobry - odwzajemniłam uśmiech - obudź Jacka i chodźcie na śniadanie- ponagliłam go i poszłam z powrotem do kuchni. Po chwili zobaczyłam, że Aaron nie spełnił mojej prośby i przyszedł sam.
- Co z Jackiem?
- Śpi- uśmiechnął się
- Domyślam się, dlaczego go nie obudziłeś?
- Niech jeszcze pośpi. - nadal na jego twarzy gościł szeroki uśmiech - ale jesteś kochana! - powiedział spoglądając na stół.
- Nie przesadzaj Aaron. Może jednak obudzę Jacka? - przyznam, że nie bardzo chciałam tam w tym momencie z nim siedzieć sam na sam. Wprowadzał mnie w zakłopotanie.
- Jak chcesz Jessi - po tych słowach zniknęłam z pola jego widzenia i w popłochu zaczęłam budzić jego młodszego kolegę.
- Jack... Jacky...- próbowałam go obudzić - Jacku Wilshere wstawaj!
- Co jest, nie bij, mamo, Wojtek mnie bije. - Wymamrotał Jack. Współczuję jego przyszłej dziewczynie.
- Jack wstawaj bo nie ręczę za siebie!
- O, Jess. Przepraszam, miałem jakiś koszmar. Nie pamiętam tylko jaki.
- Taki, że bił Cię Szczęsny, a ty wołałeś o pomoc. Dodam jeszcze, że wołałeś mamę. - zrobiłam minę lekarza w szpitalu dla - nieładnie mówiąc - czubków. Tak, mówiłam wolno i wyraźnie. Z nim tak trzeba bo nie przetwarza za szybko informacji.
- Nie mów nikomu, dobrze? - zrobił proszącą minę. Ma ładne oczy. To trzeba mu przyznać.
- Niech ci będzie Jack, ale idź już na śniadanie - popędziłam go i poszłam za nim do kuchni.
Podczas śniadania czułam się niezręcznie. Wzrok Aarona wędrował po całym moim ciele. Nie było to przyjemne. Próbował patrzeć mi w oczy, jednak ja odwracałam głowę. Przypominał mi Thomasa. Nie. Koniec. Nie mogę pozwolić sobie na łzy w takim momencie. W tej samej chwili dostałam wiadomość od Any. Prosiła bym jak najszybciej przyjechała do naszego domu. Próbowałam pożegnać się i jak najszybciej zwiać, jednak Aaron wpadł na genialny pomysł odwiezienia mnie do domu. Jest niedziela rano, mały ruch w Londynie. Może to dobry pomysł? Aaron dowiezie mnie na miejsce zdecydowanie szybciej, a przecież zależy mi na czasie. Pożegnałam się całusem w policzek z Jackiem, jego przyjaciel zlustrował mnie wzrokiem.. Wsiedliśmy do jego samochodu.
- jakie masz zamiary względem Jacka? - hmm.. dość dosadnie, nie powiem.
- Jack jest niesamowitym człowiekiem - udawany zachwyt? Czemu nie. Teraz chwila prawdy, czy uwierzy?
- Czyli jednak..- tak jest! Mogłabym być aktorką.
- Jednak co?
- Nic. Nieważne. - Teraz uwaga, panie i panowie pierwsza lekcja manipulacji za nami. Pan Ramsey nie jest zachwycony tym, że jestem zainteresowana jego przyjacielem. Dlaczego? Oceńcie sami.
Gdy byliśmy pod moim domem podziękowałam grzecznie Walijczykowi i udałam się na górę.
*****
- Ana? Jesteś? Już wróciłam.
- Cześć Jessico- Zamiast Any ujrzałam faceta około czterdziestki. Który zamiast ubrania miał opasany ręcznik wokół bioder. Chwila.. To ten facet z klubu. Ten z obrączką. Jego kpiący uśmieszek podirytował mnie do tego stopnia, że miałam ochotę napluć mu w twarz. Co za irytujący typek.
- Dla pana Pani Sokolovski - Mocno zaakcentowałam końcówkę wypowiedzi.
- Och przepraszam, że Panią uraziłem. - odpowiedział kpiąco. No jak nic prosi się o kopnięcie w krocze. Niestety nie jestem zameldowana w tym mieszkaniu, bo od razu bym to zrobiła i oskarżyła go o nachodzenie czy coś w tym stylu. Dlaczego nie mam znajomego prawnika? W tym momencie ujrzałam Anę.
- No nareszcie bo bym rozniosła tego twojego żigolaka.
- Jess, musimy porozmawiać.
- mów, tylko szybko bo jestem padnięta.
- Będziesz musiała się wyprowadzić. - żadne słowa nie opiszą mojej miny w tym momencie. Było to zdziwienie połączone ze złością.
- Kiedy? - duma nie pozwalała mi na żadną inną odpowiedź.
- Dzisiaj. - nie wiem jakie ta dziewczyna ma priorytety ale okej.. O żadnych negocjacjach nie ma mowy. Nie będę się przed nią płaszczyć. Jest południe. Gdzie teraz będę mieszkać? Nie wiem.. Zatrzymam się na jakiś czas u Jacka. Muszę znaleźć pracę, co nie jest łatwe w Londynie. Nie ma miejsc nawet na zmywaku w pubie.. Dobra, nieważne, potem będę miała dużo czasu na zastanawianie się. Nie zabiorę się z tymi walizkami metrem. Nie mam innego wyjścia jak zadzwonienie po Jacka.
*****
- Jacky, kochany jesteś wiesz? - zrobiłam maślane oczy do piłkarza
- Wiem Jess, ale nie musisz tak na mnie patrzeć, to nie jest żaden problem, żebyś u mnie przez jakiś czas pomieszkała, naprawdę. - uśmiechnął się pocieszająco. Usiadłam obok niego na kanapie.
- Wiesz co Jack? Aaron chyba myśli, że nas coś łączy.
- Chyba nam to nie przeszkadza?
- Nie, ale chciałam, żebyś wiedział. - uśmiechnęłam się. Nie wiem co Jack kombinuje, ale ufam mu. Wiem, że mnie nie skrzywdzi, a tym bardziej nie pozwoli żeby ktoś inny to zrobił. Zastanawia mnie zachowanie Aarona. Jest dziwny. Czasem nie potrafi oderwać ode mnie wzroku, zaś innym razem zachowuje się na mój widok jakby zobaczył zjawę. Sama nie wiem co o nim myśleć. Ma w sobie coś, co mnie przeraża. Jest jakaś cząstka tego Ramseya która do mnie nie przemawia. Nie wiem dlaczego. Gdy wbija we mnie wzrok czuję dziwny strach. Przypomina mi właśnie jego...
___________________________________________________________
Jest i 2. Po dwóch miesiącach, ale jednak :) Straciłam wenę, więc przepraszam za beznadziejność tego rozdziału... Zapraszam do komentowania :)
Pozdrawiam, Wolfie :*
sobota, 30 sierpnia 2014
~1
Rudowłosa zasnęła. Teraz mam trochę czasu dla siebie. Dziewczyna usilnie stara się odgonić złe myśli z mojej głowy. Jednak nie potrafię przestać rozmyślać nad tym, czy wyjazd do Londynu był dobrym rozwiązaniem. Mam tu tylko Ane. Jest moją przyjaciółką. Jedyną. Boję się jednak, że gdy kogoś sobie znajdzie, ja zostanę na lodzie. Zawsze byłam sama. Nigdy nie należałam do osób otoczonych znajomymi, przyjaciółmi. Moi rodzice rozwiedli się. Przyrodnia siostra wiecznie mnie nękała i usiłowała wmówić, że rodzice mnie nie chcą. Jestem nawet skłonna stwierdzić, że chyba miała rację.
Nocne życie w Londynie to coś niesamowitego. Dziesiątki klubów, barów, kasyn, a wszystkie te lokale przepełnione ludźmi. Dziś wybieram się do jakiegoś klubu. Podobno. Ana dostała zaproszenie od jakiegoś nadzianego kolesia ze swojej firmy. Ja idę jako przyzwoitka, choć ruda utwierdza mnie w przekonaniu, że idę tam, żeby kogoś poznać. Jestem głupia, że tam idę. Będę sterczeć przy barze i patrzeć na słodkie parki. Fuj.
- nie mów, że nie zakładasz szpilek - ujrzałam zdziwioną przyjaciółkę
- mam sie zabić, gdy wstane od baru przy którym mam zamiar zapijać smutki? - odparłam
-zakładaj szpilki, ale już!
- wszystko tylko nie krzycz, proszę..
Do klubu weszłyśmy bez problemu. Na szczęście obyło się bez pytania o dowód. Nienawidzę tego. Nie wyglądam wcale tak młodo, nie wiem czego ci ludzie ode mnie zawsze chcą.
Obudziłam się o 9 rano. Ubrałam się, posłałam łóżko i wyszłam z pokoju. Niepewnie poruszałam się po budynku. Bez problemu dotarłam do przestronnego salonu, połączonego z równie imponujących rozmiarów kuchnią. Zastałam tam mojego wybawce. W bokserkach i koszulce. Muszę przyznać, że to raczej niecodzienny widok. Brunet powitał mnie szerokim uśmiechem.
- Jak się spało?
- Doskonale. Mogę ukraść ci łóżko? - oboje zaśmialiśmy się życzliwie.- muszę zadzwonić do panny Anabelle. Mam nadzieję, że jest już w domu.
- Odwiozę Cię kiedy tylko będziesz chciała. I nie ma, że nie!- sprytnie przewidział co chcę powiedzieć.
Jess, przepraszam Cię, ale nie będę w stanie wrócić przed 16. Nie pomyślałam o Tobie, przepraszam Cię najmocniej. Muszę kończyć, pa. - Tyle usłyszałam od rudej. Zabije ją jak tylko wróci. Jack skomentował moją minę krótkim - możesz zostać u mnie ile chcesz- chyba będę na niego skazana. Nie żeby mi się nie podobało, ale pewnie ma jakieś plany i w ogóle nie lubię ludziom zawracać głowy.
- za chwilę pójdę, zabiorę tylko swoje rzeczy- rzuciłam do chłopaka
- nie ma mowy. Zostajesz ze mną dopóki nie będziesz mogła spokojnie wrócić do domu. O której zastaniesz swoją przyjaciółkę?
-o 16- odparłam niechętnie.
- w takim razie - podał mi talerz z jajecznicą - masz to zjeść, a potem zastanowimy się co dziś zrobimy- uśmiechnął się tak uroczo, że nie dało się odmówić. Zjedliśmy śniadanie i zaczęliśmy rozmyślać nad moim losem.
- jest 10, mamy czas do 16, bo Twoja przyjaciółka wraca, a ja jadę odebrać Archiego z przedszkola, jak chcemy wykorzystać ten czas? Proponuję gdzieś wyjść..- i tak oto chłopak zaczął paplaninę. Stanęło na tym, że siedzimy w domu i oglądamy denne programy, przystałam na to, ponieważ nie wyglądałam najlepiej. Chciałam wreszcie wrócić do domu. Przy okazji zostałam oblana herbatą. Jack użyczył mi swojej koszulki. Jak miło. Przestałam rozmyślać o tym jak to muszę zawracać mu w tym momencie głowę i wymyśliłam, że jakoś mu się po prostu odwdzięczę. Nadeszła godzina 16. Jack odwiózł mnie do domu, pożegnaliśmy się, a ja gdy tylko weszłam do domu zaczęłam równo opieprzać Ane...
____________________________________________________
Witam! Jest i jedyneczka :D Nie podoba mi się, ale jakoś w końcu trzeba to zacząć ;) Zapraszam do czytania i komentowania. Pozdrawiam, Wolfiee :*
Siedzę w naszym nowym mieszkaniu. Na parapecie z kubkiem gorącej herbaty. Spoglądam na Londyn. Jest taki piękny nocą.. Ulicami raz po raz przechadzają się pary. Być może nie do końca szczęśliwe, żaden związek nie jest idealny. Jednak jestem pewna, że ci ludzie mogą na sobie polegać.
Powinnam zmienić coś w swoim życiu? Zdecydowanie. Czy potrafię? Nie sądzę..
Nocne życie w Londynie to coś niesamowitego. Dziesiątki klubów, barów, kasyn, a wszystkie te lokale przepełnione ludźmi. Dziś wybieram się do jakiegoś klubu. Podobno. Ana dostała zaproszenie od jakiegoś nadzianego kolesia ze swojej firmy. Ja idę jako przyzwoitka, choć ruda utwierdza mnie w przekonaniu, że idę tam, żeby kogoś poznać. Jestem głupia, że tam idę. Będę sterczeć przy barze i patrzeć na słodkie parki. Fuj.
- nie mów, że nie zakładasz szpilek - ujrzałam zdziwioną przyjaciółkę
- mam sie zabić, gdy wstane od baru przy którym mam zamiar zapijać smutki? - odparłam
-zakładaj szpilki, ale już!
- wszystko tylko nie krzycz, proszę..
Do klubu weszłyśmy bez problemu. Na szczęście obyło się bez pytania o dowód. Nienawidzę tego. Nie wyglądam wcale tak młodo, nie wiem czego ci ludzie ode mnie zawsze chcą.
Siedziałyśmy przy barze popijając drinki. Ana jak zwykle Mohito. Co za monotoniczna kobieta.. Ja zamówiłam Margaritę
- Cześć Anabelle - Usłyszałam za sobą, po czym odwróciłam się z prędkością światła, aby ujrzeć faceta Any. Dojrzałam przystojnego bruneta, o ciemnej karnacji. Nie wyglądał na Anglika. Na moje oko powinien mieć już żonę i dwójkę dzieci. Chwila, chwila... on ma na palcu obrączkę! Z zamyślenia wyrwał mnie męski głos.
- Jesteś z Londynu? - Jakiś przystojny facet usiłował zacząć ze mną rozmowę.
- Właśnie się tu wprowadziłam, jestem z Belgii - grzecznie odpowiedziałam
- Nie wyglądasz na belgijkę. Przepraszam.. nie przedstawiłem się. Jestem Jack - mężczyzna lekko się speszył
- nic nie szkodzi, jestem Jessica, dla przyjaciół Jess. Jestem pół Polką, pół Francuzką. - odpowiedziałam chłopakowi nadal mile. Miałam niezły humor, na dodatek alkohol zaczął działać. Nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że młodego mężczyznę skądś już znam. Powinnam zapytać? Wypada? A co mi szkodzi, siedzę z kieliszkiem w dłoni. Może domyśli się, że procenty tak na mnie podziałały. - Wydaje mi się, że już gdzieś Cię widziałam.
- Aaa..bo widzisz. Gram w Arsenalu Londyn, może słyszałaś. - gdy usłyszałam odpowiedź niemal oplułam się drinkiem.
- Żartujesz, Arsenal to ulubiona drużyna mojego taty. Oglądałam wielokrotnie mecze. Czy ja właśnie poznałam Jacka Wilshere? - chłopak lekko kiwnął zaskoczony - Przepraszam, że od razu Cię nie poznałam, ale jednak oglądałam Cię tylko w tv - zrobiłam uśmiech " wybacz, ale jestem idiotką i za dużo paplam". Chyba zrozumiał. Mam nadzieje.
- Mogę Cię oprowadzić po Londynie jeśli chcesz - Czyli zrozumiał.
- Pewnie, nie znam tu nikogo, mieszkam z przyjaciółką, która dostała tu pracę.- Jess, nigdy więcej nie pij, miałaś powiedzieć nie. Nie zadawaj się z piłkarzami.
- Może przejdziemy się teraz? Strasznie tu gorąco
- Dobry pomysł - Tak, może jak się przewietrzę to się ogarnę. Może. A może i nie.
- Co robisz w Londynie?
- Przeprowadziłam się tu z Belgii, wcześniej mieszkałam w Paryżu. Przyjaciółka dostała pracę, ja wykorzystałam okazję i przyjechałam tu z nią.
- nie żal było ci zostawić rodzinę, pracę, chłopaka? - Wyczułam nacisk na ostatnie słowo. Podchwytliwe pytania. No ładnie.
- Mój tata dużo pracuje, nie zrobi mu to ogromnej różnicy. Nie mam pracy, jestem świeżo po studiach. Architektura. Chłopaka nie mam, nigdy nie miałam - Proste pytania, jeszcze prostsze odpowiedzi. Przy ostatniej odpowiedzi skłamałam. nie lubię kłamstwa, ale nie zniosłabym pytań o mój związek, który zresztą zakończył się 3 lata temu.
- Nie wierzę
-w co?
- w to, że niby nie miałaś nigdy faceta. Ile masz lat?
- 21 - co on ma w sobie, że wydaje się, że znam go co najmniej tyle co Ane
- Wow. Taka piękność, 21 lat bez mężczyzny..
- bywa..
- radzę ci uważać, bo jeśli kumple z drużyny Cię poznają to się od nich już nie opędzisz - puścił mi oczko. Jess, bo jeszcze się zakochasz prychnęłam sama do siebie. Oj Jess.. ty nie potrafisz kochać. Nie nadajesz się do tego.
- Coś się stało? powiedziałem coś nie tak? - chyba zauważył moje łzy.
- nie, chyba coś mi wpadło do oka. - moje stałe wytłumaczenie łez. Będę musiała wymyślić coś nowego. Chomik mi zdechł? Nie, to chyba nie przejdzie.
- może to ja? - usłyszałam nad uchem i nie, nie był to Jack. Nie znałam tego głosu. Po chwili ujrzałam Wojtka Szczęsnego. Jego poznałam bez problemu. W końcu to Polak. Polskę uwielbiam, kibicuję reprezentacji.
- nie sądzę - odpowiedziałam z uśmiechem.
- kurcze...- zrobił zawiedzioną minę.
- To jest Wojtek, na niego uważaj, to klubowy podrywacz.- zaśmiał się Wilshere
- Dzięki Wilshere... Swoją drogą nie mówiłeś, że masz dziewczynę - stwierdził robiąc minę detektywa.
- Bo nie mam. Niestety. To Jess, poznaliśmy się dziś, w klubie. - co to miało być za niestety? Hmm? Panie Wilshere?- Jess jest w połowie Polką, może się dogadacie
- Też uważasz, że Jack jest najgorszy z drużyny? - zapytał Szczęsny w swoim ojczystym języku, podśmiewując się.
- Nie jest najgorszy, ale do Messiego mu trochę brakuje - nie będę aż taka niemiła, ale słodzić też nie mogę. Wojtek roześmiał się, zaś pomocnik zirytował faktem, iż nic nie rozumie.
- Miło było Cię poznać Jessico, ale muszę lecieć, jeśli byłabyś chętna to chciałbym Cię porwać na kawę.
- Spadaj już Szczęsny - warknął Jack przekręcając nazwisko kolegi. Bramkarz pocałował mnie w policzek na pożegnanie i wsadził do kieszeni ramoneski karteczkę tak, aby jego kolega tego nie zauważył.
Brunet odprowadził mnie do domu. Zapytał o której wstaję. Będzie chciał zadzwonić? przecież nie ma numeru. Przyjść? Nie wie które mieszkanie.. Pewnie chciał się umówić, ale nie pasują mu godziny. A nieważne. Miałam się z żadnymi piłkarzami nie zadawać. Choć to dość kusząca wizja..
Gdy weszłam na swoje piętro uświadomiłam sobie, że nie mam kluczy. Ana nie odbierała telefonu. Pieniędzy też nie mam. Wzięłam niewiele, żeby za dużo nie wydać. Ana na pewno nie wróci na noc. Znam ją. Ehh.. Inteligentna Sokolovski. Zbiegłam szybko na dół, o mało nie zabijając się przez obcasy. Jacka niestety nie było. Mam nocować na klatce? Jest dopiero 24. Nie mam zamiaru spędzić nocy na mieście. Nie znam tu kompletnie nikogo.. schowałam ręce do kieszeni ramoneski. Było strasznie zimno. Poczułam, że mam w kieszeni jakiś papier. Olśniło mnie. Wojtek! Ale czy wypada? Właściwie to widzieliśmy się pół godziny temu. Może jeszcze nie śpi. O ile miał zamiar w ogóle spać. Nie wnikam. Czułam, że powoli zamarzam. Zadzwoniłam do mojego nowego znajomego. O dziwo stwierdził, że mu nie przeszkodziłam. Poprosiłam o numer do Jacka. Jakoś brunet wzbudzał u mnie większe zaufanie. Szczęsny na początku wyraził ogromną chęć zaopiekowania się mną, ale nie udało się mu mnie namówić, o nie, nie! Wykonałam kolejny telefon. Jack stwierdził, że za chwilę po mnie przyjedzie, chociaż chciałam tylko adres. Jakoś bym dotarła. Tak przynajmniej mi się wydaje. Po zaledwie 7 minutach przyjechał Jack. Gdy zobaczył, że trzęsę się z zimna, wręcz rozkazał mi wsiąść do samochodu. Ferrari. Co za cudo! Wyjaśniłam Jackowi, że chcę pożyczyć trochę pieniędzy na hotel i polecenie jakiegoś niedrogiego noclegu. Oczywiście w panu W. odezwał się pomocny głos i zaproponował, że może mnie przenocować. Bo przecież mieszka tylko z dziećmi, których pilnuje właśnie jego mama. Przecież ma przestronny dom i wolny pokój w którym będę mogła się zamknąć jeśli się będę go bała i spać spokojnie. Przecież nie mam pracy więc nie będę miała jak mu oddać. Co racja to racja. Wyraziłam zgodę, co zresztą nie było potrzebne ponieważ dobra dusza Wilshere już jechał w kierunku swojego domu. Dotarliśmy na miejsce po zaledwie paru minutach. Po ciemku nie widziałam za wiele, a światło mogłoby zbudzić dzieci, więc nie miałam jak się rozejrzeć. Można powiedzieć zboczenie zawodowe - skończyłam architekturę. Jack zaprowadził mnie do sypialni. Miała na szczęście łazienkę. Pożegnał się i pożyczył dobrej nocy. W sypialni zapaliłam małą lampkę, stojącą na stoliku nocnym. Łóżko, stojące po prawej stronie pokoju było ogromne. Wiedziałam, że się na nim wyśpię. Po lewo stała ogromna szafa. Meble w kolorze ciemnego orzecha idealnie pasowały do granatowych zasłon i pościeli. Uwielbiam taki wystrój. Na stoliku nocnym stały świeże kwiaty. Czerwone tulipany. Mogłabym tu zamieszkać. Poszłam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic. Owinęłam się ręcznikiem i spojrzałam w swoje lustrzane odbicie. Dotknęłam delikatnie blizny na łuku brwiowym. Lubię ją. Dodaje mi odwagi, jednak na co dzień zakrywam ją włosami, aby nie otrzymywać zbędnych pytań. Założyłam bieliznę, sprawdziłam jeszcze raz czy na pewno zamknęłam drzwi na klucz i wskoczyłam do łóżka, aby po chwili bezsensownego rozmyślania odpłynąć do krainy Morfeusza.
Obudziłam się o 9 rano. Ubrałam się, posłałam łóżko i wyszłam z pokoju. Niepewnie poruszałam się po budynku. Bez problemu dotarłam do przestronnego salonu, połączonego z równie imponujących rozmiarów kuchnią. Zastałam tam mojego wybawce. W bokserkach i koszulce. Muszę przyznać, że to raczej niecodzienny widok. Brunet powitał mnie szerokim uśmiechem.
- Jak się spało?
- Doskonale. Mogę ukraść ci łóżko? - oboje zaśmialiśmy się życzliwie.- muszę zadzwonić do panny Anabelle. Mam nadzieję, że jest już w domu.
- Odwiozę Cię kiedy tylko będziesz chciała. I nie ma, że nie!- sprytnie przewidział co chcę powiedzieć.
Jess, przepraszam Cię, ale nie będę w stanie wrócić przed 16. Nie pomyślałam o Tobie, przepraszam Cię najmocniej. Muszę kończyć, pa. - Tyle usłyszałam od rudej. Zabije ją jak tylko wróci. Jack skomentował moją minę krótkim - możesz zostać u mnie ile chcesz- chyba będę na niego skazana. Nie żeby mi się nie podobało, ale pewnie ma jakieś plany i w ogóle nie lubię ludziom zawracać głowy.
- za chwilę pójdę, zabiorę tylko swoje rzeczy- rzuciłam do chłopaka
- nie ma mowy. Zostajesz ze mną dopóki nie będziesz mogła spokojnie wrócić do domu. O której zastaniesz swoją przyjaciółkę?
-o 16- odparłam niechętnie.
- w takim razie - podał mi talerz z jajecznicą - masz to zjeść, a potem zastanowimy się co dziś zrobimy- uśmiechnął się tak uroczo, że nie dało się odmówić. Zjedliśmy śniadanie i zaczęliśmy rozmyślać nad moim losem.
- jest 10, mamy czas do 16, bo Twoja przyjaciółka wraca, a ja jadę odebrać Archiego z przedszkola, jak chcemy wykorzystać ten czas? Proponuję gdzieś wyjść..- i tak oto chłopak zaczął paplaninę. Stanęło na tym, że siedzimy w domu i oglądamy denne programy, przystałam na to, ponieważ nie wyglądałam najlepiej. Chciałam wreszcie wrócić do domu. Przy okazji zostałam oblana herbatą. Jack użyczył mi swojej koszulki. Jak miło. Przestałam rozmyślać o tym jak to muszę zawracać mu w tym momencie głowę i wymyśliłam, że jakoś mu się po prostu odwdzięczę. Nadeszła godzina 16. Jack odwiózł mnie do domu, pożegnaliśmy się, a ja gdy tylko weszłam do domu zaczęłam równo opieprzać Ane...
____________________________________________________
Witam! Jest i jedyneczka :D Nie podoba mi się, ale jakoś w końcu trzeba to zacząć ;) Zapraszam do czytania i komentowania. Pozdrawiam, Wolfiee :*
niedziela, 24 sierpnia 2014
Bohaterowie
Jessica Sokolovski , 21
"Jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy."
Anabelle Heide, 25
"Jakże wielu naprawdę mądrych ludzi zachowuje się po dziecinnemu i to po kilka razy dziennie. "
Aaron James Ramsey, 24
"Między mężczyzną a kobietą przyjaźń nie jest możliwa. Namiętność, wrogość, uwielbienie, miłość – tak, lecz nie przyjaźń."
Jack Andrew Wilshere, 22
"Każdy człowiek ma prawo wątpić w swoje powołanie i czasem zbłądzić. Nie wolno mu tylko o nim zapomnieć. Kto nie wątpi w siebie, jest niegodzeń, bo ślepo wierzy w swoją moc i popełnia grzech pychy."
Wojciech Tomasz Szczęsny, 24
"Doświadczenie to imię, jakie ludzie nadają swym błędom. "
Roberta Carlota Russo, 35
"Bez względu na to, jak bardzo rozgrzany jest niedopałek, wyjęty z ognia, szybko gaśnie. Bez względu na to, jak bardzo mądry może być człowiek, będąc daleko od swoich bliskich, nigdy nie zdoła zachować swojego ciepła i płomienia swojej miłości. "
Francesco Russo, 41
"Nie ma gorszego zła od pięknych słów, które kłamią."
piątek, 22 sierpnia 2014
Prolog
Francja, 14 grudnia 1999r.
Mała dziewczynka osunęła się po ścianie z oczami pełnymi łez. Zastanawiała się co się z nią stanie gdy rodzice nie będą już razem. Starsza siostra powiedziała jej, że mama i tata już jej nie chcą i przez nią się rozstają. Chce uciec. Zabrać ukochanego misia i nie sprawiać rodzicom kłopotu.
Francja, 20 lipca 2005r.
12 latka osunęła się po ścianie z oczami pełnymi łez. Zastanawiała się jak będzie jej u ojca. Starsza siostra powiedziała, że matka jej nie chce, nigdy nie chciała. Chce uciec. Zabrać ukochanego misia i nie sprawiać mamie więcej przykrości.
Belgia, 26 kwietnia 2011r.
Dziewczyna osunęła się po ścianie z oczami pełnymi łez. Zastanawiała się co będzie gdy powie o tym komuś bliskiemu. Chce uciec. Zabrać ukochanego misia i nie sprawiać Thomasowi kłopotu.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)